مقايسه عملكرد ماشين بردار پشتيبان با ساير مدل هاي هوشمند در شبيه سازي فرآيند بارش- رواناب

شبيه­سازي فرآيند بارش- رواناب به عنوان مهم­ترين گام در مطالعات مهندسي آب و مديريت منابع آب است. در اين تحقيق فرآيند بارش- رواناب ماهانه سيمينه­رود در دوره آماري (1390-1377) با استفاده از مدل­هاي ماشين بردار پشتيبان با توابع كرنل پايه شعاعي، چندجمله­اي و خطي، مدل شبكه بيزي با الگوريتم يادگيري PC و نيز مدل­هاي متداول شبكه عصبي مصنوعي و برنامه­ريزي بيان ژن شبيه­سازي شده و نتايج آن­ها مورد مقايسه قرار گرفته است. از پارامترهاي ضريب هم­بستگي، ريشه ميانگين مربعات خطا و ضريب نش­ساتكليف براي ارزيابي صحت مدل­ها استفاده گرديد. نتايج گوياي عملكرد قابل قبول هر چهار مدل و برتري مدل برنامه­ريزي بيان ژن با بيش­ترين ضريب هم­بستگي (91/0CC=)، كم­ترين ريشه ميانگين مربعات خطا (m3/s 1/3RMSE=) و مقدار ضريب نش­ساتكليف 82/0NS= در مرحله صحت­سنجي است.