سنجش پايداري مسكن در سياست هاي مسكن اجتماعي ايران (مطالعه موردي: مسكن استيجاري هزار دستگاه شهر خرم آباد)

هدف اين تحقيق، ارزيابي سياست ساخت مسكن اجاره به شرط تمليك (نمونه: هزار دستگاه شهر خرم آباد) با توجه به شاخص هاي پايداري مسكن است. روش تحقيق از نوع توصيفي- تحليلي است و براي جمع آوري داده ها از دو روش پيمايشي و كتابخانه اي استفاده شده است. براي تجزيه و تحليل داده ها از نرم افزار SPSS و متعاقباً از مدل هايي همچون آزمون T، رگرسيون خطي و چندگانه و ضريب همبستگي پيرسون استفاده شده است. نتايج تحقيق حاكي از آن است كه ميزان پايداري (66/2) و ميزان كارايي مسكن در نمونه تحت مطالعه، كمتر از ميانگين بوده است. در ميان شاخص هاي سطح چهارم، شاخص تعلق به مكان داراي كمترين ميانگين بوده است. نتايج آزمون T بيانگر آن است كه بيشترين ميزان ميانگين متعلق به دو شاخص دسترسي (00/3) و ابعاد كمي (2/3) بوده است. نتايج تحليل رگرسيون چندمتغيره نشان مي دهد كه شاخص روابط اجتماعي (67/0) در سطح چهارم مدل، شاخص ابعاد فرهنگي (47/0) و شاخص ابعاد كمي (31/0) در سطح دوم مدل و شاخص ابعاد اجتماعي- فرهنگي در سطح دوم مدل بيشترين نقش را در كارايي مسكن داشته اند. همين طور نتايج آزمون همبستگي پيرسون نشان مي دهد كه احساس تعلق به مكان با ضريب همبستگي 57/0 و ابعاد اجتماعي با ضريب 50/0 بيشترين همبستگي را با كارايي مسكن داشته اند. ضمناً ميزان همبستگي دو شاخص پايداري و كارايي مسكن 534/0 محاسبه شده كه بيانگر همبستگي قوي ميان اين دو متغير است.