اثربخشي شناختي- رفتار درمانگري بر وضعيت حافظه و خواب سالمندان

اختلالات حافظه و خواب از جمله موضوعاتي هستند كه مشكلات زيادي براي سالمندان ايجاد، و سلامت رواني و جسماني آنها را تهديد مي­كنند. بنابراين اين پژوهش با هدف بررسي اثربخشي شناخت-رفتار درمانگري بر وضعيت­ حافظه و خواب سالمندان انجام شد.اين پژوهش از نوع شبه­آزمايشي با طرح پيش­آزمون- پس­آزمون و پيگيري با گروه كنترل بود. جامعه­ي آماري اين پژوهش را كليه­ي سالمندان مبتلا به بيماري پاركينسون مراجعه كننده به مركز تحقيقات مغز و اعصاب و كلينيك تخصصي پاركينسون دكتر شهيدي شهر تهران تشكيل مي­دادند. نمونه­ي­ پژوهش شامل 40 نفر ازبيماران 51 تا 69 ساله­ي مبتلا به بيماري پاركينسون مراجعه كننده به اين مراكز بود كه به روش نمونه­گيري در دسترس انتخاب و به صورت تصادفي در دو گروه آزمايش و گواه گمارده شدند. گروه آزمايش به مدت 10 جلسه­ي هفتگي تحت شناخت-رفتار درمانگري سالمندي قرار گرفتند. براي جمع­آوري داده­ها از مقياس كيفيت خواب پترزبورگ (بويس، رينولد، مونك، برمن، و كاپفر، 1989) و پرسشنامه­ي حافظه روزمره (ساندرلند، هريس، و بدلي، 1983) استفاده شد. نتايج حاصل از تحليل واريانس با اندازه­گيري مكرر نشان داد كه شناخت-رفتار درمانگري سالمندي بر اختلالات خواب و حافظه روزرمره­ي سالمندان موثر است (05/0≥P). و نتايج آزمون­هاي تعقيبي LSD نشان داد كه بين هر دو مرحله­ي پس­آزمون و پيگيري در اختلالات خواب و حافظه تفاوت معني­داري وجود دارد.بنابراين به روان­شناساني كه در حوزه­ي سالمندان فعاليت مي­كنند توصيه مي­شود كه از شناخت-رفتار درمانگري به منظور بهبود كيفيت خواب و حافظه­ي سالمندان استفاده كنند.