اثربخشي اميد درماني بر افزايش شادكامي سالمندان

امروزه محققان حيطه­ ي سلامت به منظور بررسي افراد در محيط­ هاي باليني و غير باليني، صرفاً شاخص هاي سلامتي را مد نظر قرار نمي دهند، بلكه به بررسي عوامل جامع­تري همچون شادكامي مي­ پردازند. بنابراين هدف اين پژوهش تعيين اثربخشي اميد درماني بر افزايش شادكامي سالمندان بود. طرح پژوهش حاضر، نيمه­ آزمايشي از نوع پيش­ آزمون- پس­ آزمون با گروه كنترل بود. جامعه­ ي آماري شامل تمامي سالمندان مقيم سراهاي سالمندان شهر كرمانشاه بود كه از ميان آنها سراي سالمندان فرزانگان به روش نمونه­ گيري در دسترس انتخاب شد. با توجه به معيارهاي ورود به مطالعه 24 سالمند با ميانگين سني 64 سال انتخاب، و به صورت تصادفي در دو گروه آزمايش و كنترل جاي داده شدند. اعضاي گروه آزمايش به مدت 8 جلسه تحت اميد درماني قرار گرفتند. ابزار مورد استفاده در اين پژوهش شامل پرسشنامه­ ي ­شادكامي آكسفورد (1989) و پروتكل اميد درماني اسنايدر (2002) مي­شد. يافته­ هاي حاصل از تحليل كواريانس نشان داد كه اميد درماني بر افزايش شادكامي در سالمندان موثر بوده است. بدين­ ترتيب مداخله ­ي آموزشي مبتني بر رويكرد اميد درماني مي­ تواند به عنوان يك مداخله­ي موثر در افزايش شادكامي سالمندان مورد استفاده قرار گيرد.