رابطه اميد به زندگي و بهزيستي روان شناختي با كيفيت زندگي در سالمندان

سالمندي دوران حساسي از زندگي بشر است كه طي آن سالمندان در معرض تهديدات بالقوه­اي نظير افزايش ابتلا به بيماري­هاي مزمن، انزواي اجتماعي و عدم برخورداري از حمايت اجتماعي بوده و به دليل ناتواني­ هاي جسمي و ذهني، در موارد زيادي استقلال فردي­شان مورد تهديد قرار مي­گيرد.لذا اين تحقيق با هدف تعيين رابطه­ ي اميد به زندگي و بهزيستي روان­شناختي با كيفيت زندگي در سالمندان شهر اراك انجام شد. روش پژوهش، توصيفي از نوع همبستگي بود. جامعه آماري شامل كليه­ ي سالمندان ساكن شهر اراك بود و حجم نمونه شامل 130 نفر از آنها مي­شد كه به روش نمونه­ گيري در دسترس انتخاب شدند. داده­ هاي پژوهش به وسيله­ ي سه پرسشنامه­ ي كيفيت زندگي (SF-36؛ وار و شربورن، 1992)، بهزيستي روان­شناختي ريف (1988) و اميد به زندگي ميلر (ميلر و پاورز، 1988) جمع­ آوري شد و براي تجزيه و تحليل داده­ ها از روش­ هاي آماري ضريب همبستگي و تحليل رگرسيون چندگانه استفاده شد. نتايج نشان داد كه بين بهزيستي روان­شناختي و اميد به زندگي با كيفيت زندگي سالمندان رابطه­ ي مثبت معناداري وجود دارد. علاوه بر اين، بين همه­ ي مولفه­ هاي بهزيستي روان­شناختي (بجز خودمختاري) با كيفيت زندگي سالمندان رابطه­ ي معناداري به دست آمد(01/0 > P). در نهايت، نتايج تحليل رگرسيون گام به گام نشان داد كه براساس بهزيستي روان­شناختي و اميد به زندگي مي­توان 33 درصد از كيفيت زندگي سالمندان را پيش­بيني نمود. بنابراين، با بهبود شاخصه­ هاي اميد به زندگي و سلامت جسمي و رواني و فراهم آوردن زمينه­ هاي استقلال، ارتباطات سالم و مخصوصاً ارتباطات خانوادگي قوي و بهبود بهزيستي روان­شناختي سالمندان، مي­ توان كيفيت زندگي آنان را ارتقا بخشيد.