تحليلي كلامي از عدم تنافي افزايش جمعيت با چالش فقر

عدم وجود بينشي صحيح و واقع بينانه از حقيقت فقر و نحوه رابطه آن با فرزندآوري، يكي از مهم ترين عواملي است كه مي تواند از انگيزه دو نهاد خانواده و حكومت در اقدام به فرزندآوري و افزايش جمعيت بكاهد و به تدريج جامعه را با بحران جمعيتي مواجه سازد. هدف از اين پژوهش اين است كه با تحليل رازقيت الهي، به تبييني واقع بينانه تر از رابطه فقر و فرزندآوري و نگرشي اصلاح شده از سبك زندگي اقتصادي خانواده دست يافته و در نتيجه، شاهد ميل جامعه به افزايش جمعيت باشيم. اين تحقيق با روش توصيفي ـ تحليلي و رويكرد عقلي ـ كلامي و با تكيه بر مباني اسلامي، نتيجه مي گيرد كه افزايش جمعيت نه تنها باعث فقر و تشديد آن نمي شود، بلكه اگر افراد يك جامعه توحيدي در مسير بندگي خدا باشند، جمعيت فراوان مي تواند نشانه رحمت الهي و ابزاري براي توليد ثروت و پيشرفت آنها تلقي شود. همچنين با تامل در حقيقت فقر و كشف هريك از عوامل الهي و انساني پيدايش آن و نحوه مواجهه صحيح با آن، دعوت به افزايش جمعيت حتي براي افراد فقير نيز قابل توصيه خواهد بود.