مباني فكري و اعتقادي حافظ شيرازي

از ديرباز، حتي مطابق برخي نقل هاي تاريخي، در روزگار خواجه حافظ شيرازي، كساني بوده اند كه بنا بر اغراض گوناگون و با استناد به برخي ابيات ايهام آفرين، دردانه شيرين سخن شيراز قرن هشتم را، بيگانه از اصول اعتقادي اسلام و كفرگو و كافركيش معرفي كنند. اين پژوهش درصدد است كه با استخراج مباني فكري خواجه حافظ شيرازي از تنها منبع به يادگارمانده از او، يعني ديوان اشعارش، پاسخي درخور براي اين پرسش اساسي بيابد كه به راستي رويكرد اعتقادي مرد فرد غزل ايران زمين، رويكردي الهي است و او را بايد معتكف قبله اهل ايمان به شمار آورد و يا اينكه حق به جانب كساني است كه قباي ژنده الحاد را بر قامت نابغه شيراز، تراز مي دانند و او را همصدا با ساكنان قبيله تاريكي مي شناسند و مي شناسانند؟ آنچه كه حاصل آمد، شواهد روشن دلبستگي عميق و بي پيرايه حافظ شيرازي به اصول و مباني فكري و اعتقادي اسلام در قلمروهاي هستي شناسي، انسان شناسي و فرجام شناسي است.