مقايسه زيست‌فراهمي پروتئينات و اكسيد منگنز در سنين اوليه جوجه‌هاي گوشتي

اين آزمايش براي مقايسه زيست فراهمي نسبي پروتئينات و اكسيد منگنز با جذب بافتي در جوجه هاي گوشتي اجرا شد. شمار 432 جوجه يك روزه نر سويه تجاري كاب500 به طور كامل تصادفي بين نه تيمار آزمايشي با هشت تكرار و شش جوجه در هر تكرار توزيع شد. جيره ها در قالب طرح كامل تصادفي با ترتيب فاكتوريل با دو منبع پروتئينات و اكسيد منگنز خالص و چهار سطح منگنز افزودني (35، 70، 105 و 140 ميلي گرم در كيلوگرم) به همراه يك تيمار شاهد (بدون منگنز افزودني)، تهيه و جوجه­ها در سنين 21-1 روزگي با آن ها تغذيه شدند. نوع منبع منگنز بر مصرف غذايي، افزايش وزن و ضريب تبديل غذايي اثر معني­داري نداشت. با افزايش سطح منگنز، افزايش وزن و ضريب تبديل غذايي از رابطه درجه دوم پيروي كرده است. با افزايش سطح منگنز جيره، تراكم منگنز در درشت­ني، كبد و كليه به طور خطي افزايش معني داري داشته است. شيب به دست آمده از بررسي تابعيت خطي محتواي منگنز استخوان نسبت به سطوح منگنز جيره، در مقايسه با ديگر بافت ها بيشترين ميزان بود و به دنبال آن به ترتيب كليه و كبد شيب كمتري داشتند. با مقايسه شيب خطوط تابعيت، مقادير زيست فراهمي نسبي پروتئينات منگنز در مقايسه با اكسيد منگنز خالص در استخوان 7/101 درصد تعيين شد كه نشان دهنده نبود تفاوت در زيست فراهمي بين دو منبع منگنز در اين آزمايش است.