تأثير شاخص دما- رطوبت در دو فصل تابستان و زمستان بر عملكرد برخي از ويژگي‌هاي توليدمثلي گاوهاي شيرده پرتوليد

هدف از اين پژوهش بررسي فراسنجه هاي مرتبط با عملكرد توليدمثلي و تغييرپذيري غلظت پروژسترون خون گاوهاي شيرده پرتوليد (2 ±39 كيلوگرم در روز) پس از تلقيح مصنوعي، در دو فصل تابستان و زمستان بود. براي اين منظور 270 راس گاوشيري هلشتاين در سه گاوداري بزرگ انتخاب شدند. خون­گيري از گاوها در روز تلقيح مصنوعي و به فاصله هفت، ده و چهارده روز پس از تلقيح مصنوعي انجام شد. شاخص دما- رطوبت بر پايه يكي از شاخص هاي استاندارد پيشنهادي محاسبه شد (Dikmen & Hansen، 2009). نتايج نشان داد، بيشترين شاخص دما-رطوبت (THI) در فصل تابستان و زمستان به ترتيب 35/77 و 47/57 بود. نرخ آبستني در گاوهاي تلقيح شده در فصل زمستان به طور معني­داري (01/0>P) بيشتر از گاوهاي تلقيح شده در فصل تابستان بود و اثر شكم زايش بر نرخ آبستني در هر دو فصل معني­دار (01/0>P) شد. روزهاي باز (18/101 در مقابل 70/165) و شمار تلقيح به ازاي هر آبستني (05/2 در مقابل 48/3) در گاوهاي تلقيح شده در زمستان نسبت به گاوهاي تلقيح شده در تابستان به طور معني­داري كمتر (01/0>P) بود. غلظت پروژسترون سرم خون گاوهاي تلقيح شده در فصل زمستان، در روز چهاردهم پس از تلقيح به طور معني­داري (01/0> P) بيشتر از گاوهاي تلقيح شده در فصل تابستان بود. نتيجه گرفته شد كه تنش گرمايي تابستان در منطقه مركزي ايران عملكرد توليدمثلي گاوهاي شيرده را به طور معني­داري تحت تاثير قرار مي­دهد.