شناسايي QTLهاي كنترل كننده عملكرد و اجزاي عملكرد در آفتابگردان در شرايط تنش شوري

تنش شوري ازجمله مهم ترين تنش­هاي غيرزنده تهديدكننده گياهان است. به منظور بررسي تاثير تنش شوري بر صفات عملكرد و اجزاي عملكرد آفتابگردان و تجزيه ژنتيكي اين صفات در رابطه باتحمل به شوري، آزمايشي به­صورت فاكتوريل بر پايه طرح كامل تصادفي با سه تكرار در گلدان و در فضاي باز انجام گرفت. عامل هاي موردبررسي در اين آزمايش شامل سطوح مختلف تنش شوري (عادي يا نرمال و تنش ناشي از 6 دسي­زيمنس­بر­متر) و رگه (لاين) هاي خويش آميخته نوتركيب آفتابگردان (102 رگه حاصل از تلاقي بين دورگه RHA266 و PAC2 به همراه والدين) بودند. نتايج نشان داد كه اثر تنش شوري بر همه صفات موردبررسي به جز صفات طول دم برگ، عرض برگ، طول برگ، قطر طبق و وزن صددانه معني­دار است. تاثير ژنوتيپ بر همه صفات موردبررسي معني­دار بود. تجزيه ژنتيكي صفات اندازه­گيري شده با استفاده از نقشه پيوستگي تهيه شده با 221 نشانگر مولكولي (SNP11SSR/210) با ميانگين فاصله 44/7 سانتي­مورگان بين نشانگرها به روش مكان­يابي فاصله­اي مركب (CIM) انجام گرفت. براي صفات موردبررسي درمجموع ۳۱ QTL شناسايي شد كه 14 QTL مربوط به شرايط عادي و 17 QTL مربوط به شرايط تنش شوري بود. بيشترين مقدار R2 (درصد تغييرات فنوتيپي توجيه شده) (7/39درصد) مربوط به QTL شناسايي شده براي صفت شمار روز تا گلدهي در شرايط تنش شوري بود. چندي ازQTL هاي شناسايي شده براي صفات مختلف هم جايگاه بودند. استفاده از QTL­هاي هم­مكان موجب افزايش كارايي انتخاب به كمك نشانگر و پيشبرد برنامه­هاي بهنژادي گياهي مي­شود.