رابطه افسردگي ، تنيدگي ادراك شده و حمايت اجتماعي با كيفيت زندگي سالمندان مبتلا به آلزايمر

بيماري آلزايمر به عنوان شايع ترين نوع دمانس، با شروعي تدريجي و پيشرفتي مداوم همراه است كه به تدريج حافظه و توانايي هاي ذهني ديگر مانند تفكر، استدلال و قضاوت افراد را تحت تاثير قرار داده و آنها را در انجام وظايف روزانه ي زندگي به خصوص در دوران سالمندي با مشكل مواجه مي­كند. در اين ميان آنچه بيش از حد تحت تاثير قرار مي­گيرد، كيفيت زندگي اين افراد است. بنابراين اين پژوهش با هدف بررسي رابطه­ي افسردگي، تنيدگي ادراك شده و حمايت اجتماعي با كيفيت زندگي سالمندان مبتلا به آلزايمر انجام شد. اين پژوهش، توصيفي از نوع همبستگي بود. جامعه­ي آماري شامل سالمندان مبتلا به آلزايمر شهر كرمانشاه در سال 1394 مي­شد كه از ميان آنها50 نفر با روش نمونه­گيري در دسترس جهت مطالعه انتخاب شدند. ابزار جمع­آوري اطلاعات در اين مطالعه شامل پرسش­نامه­ها­ي افسردگي بك (بك، وارد، مندلسون، موك، و ارباك، 1961)، استرس هولمز- راهه (1967)، حمايت اجتماعي- مقياس خانواده (پروسيدانو و هلر، 1983) و كيفيت زندگي بيماران آلزايمري (لاگسدون، گيبونس، مك­كري، و تري، 1998) مي­شد. يافته­هاي حاصل از ضريب همبستگي پيرسون نشان داد كه بين ميزان تنيدگي ادراك شده و افسردگي با كيفيت زندگي سالمندان مبتلا به آلزايمر رابطه­ي منفي معني­دار وجود دارد (001/0p<). همچنين نتايج حاصل از تحليل رگرسيون همزمان نشان داد كه تنيدگي ادراك شده به طور معناداري پيش­بيني كننده­ي كيفيت زندگي سالمندان مبتلا به آلزايمر است (001/0p<). پژوهش حاضر نشانگر اهميت عوامل تعيين­كننده­ي كيفيت زندگي سالمندان مبتلا به آلزايمر مانند افسردگي و تنيدگي ادراك شده بوده و تاييدي براي توجه به اين عوامل است.