عوامل موثر بر ناراستي هاي دانشگاهي در فضاي آموزش علوم اجتماعي (مطالعه موردي دانشگاه هاي دولتي تهران)

ناراستي دانشگاهي يكي از مسائل مهم در نظام آموزش عالي ايران است و كاهش يا پيشگيري از آن مستلزم شناسايي عوامل موثر در بروز آن است. اين پژوهش با هدف شناسايي عوامل موثر بر بروز ناراستي هاي دانشگاهي در فضاي علوم اجتماعي ايران، برداشت دانشجويان دوره دكتري اين حوزه را كه داراي تجربه جامعه پذيري علمي طولاني تري در فرايند آموزش هستند مورد واكاوي قرار داد. يافته هاي پژوهش نشان مي دهد، عوامل موثر بر ناراستي هاي دانشگاهي در فضاي آموزش علوم اجتماعي در دو سطح فردي و ساختاري مشهود است. در سطح ساختاري، نظام تخصيص منابع و قواعد تنظيم كننده و در سطح فردي، خصلت هاي فردي و شخصيتي كنشگران فضاي آموزش (اساتيد، دانشجويان و مديران)، زمينه ساز بروز ناراستي هاي دانشگاهي است يا وقوع آن را تسهيل مي كنند. ازاين رو، در چارچوب ديدگاه تلفيقي كنشگر/ ساختار در تبيين پديده هاي اجتماعي، عوامل موثر بر ناراستي هاي دانشگاهي و عدم تبعيت از هنجارهاي اخلاق علم در فضاي آموزش، لزوماً نه قابل تقليل به نقش ساختار است و نه قابل فروكاستن به نقش كنشگر؛ بلكه ناراستي هاي اخلاق علم در آموزش علوم اجتماعي و عوامل موثر بر آن در پرتو ديدگاهي تلفيقي از تاثير متقابل ساختار و عامليت، قابل تبيين است.