تاثير روابط و پيوندهاي خويشاوندي بر ميزان آسيب هاي اجتماعي در استان هاي كشور

تاثير روابط خانوادگي بر دروني كردن هنجارها و ارزش هاي جامعه مي تواند مانع انحراف و تخطي از اصول و هنجارهاي پذيرفته شده جامعه باشد. روابط مذكور بر كاهش آسيب هاي اجتماعي موجود در سطح جامعه اثر به سزايي دارند؛ تحقيق حاضر نيز به دنبال بررسي اين آثار است. نظريه هاي همبستگي اجتماعي اميل دوركيم، پيوند اجتماعي تراويس هيرشي، ايوان ناي، رابرت سامپسون و جان لوب چارچوب نظري تحقيق حاضرند. فرضيه اصلي پژوهش اين است كه در استان هايي كه پيوند و روابط خويشاوندي رو به سستي مي نهد، آسيب هاي اجتماعي بيشتري گريبان­گير آن منطقه مي شود. در مقابل با تقويت پيوندهاي افراد و افزايش رابطه آنها با خويشاوندان خود، آسيب هاي اجتماعي كاهش خواهد يافت. به منظور آزمون فرضيات تحقيق از تحليل ثانويه داده هاي پيمايشي ملي و مجموعه ­داده هاي ثبتي استفاده شده است. طبق يافته ها، در اغلب استان ها هر اندازه ميزان تعلق و وابستگي افراد به خانواده و بستگانشان بيشتر و گسستگي و بي ثباتي خانواده كمتر باشد، ميزان آسيب ها و انحرافات اجتماعي در آن استان ها كمتر خواهد بود. البته برخي استان ها مانند ايلام استثنا بودند؛ پاسخگويي به چرايي اين مسئله به تحقيقات جداگانه­اي نيازمند است.