گونه شناسي ذهنيت هاي خط مشي گذاران و مجريان درباره مديريت مواجهه با بدحجابي در ايران؛ پژوهشي مبتني بر روش شناسي كيو

حجاب به مثابه كنشي اجتماعي، از سويي تحت تاثير ساختار هاي فرهنگي، اجتماعي، سياسي و اقتصادي است و از سوي ديگر، متاثر از كنش گران اجتماعي. در سال هاي پس از انقلاب، به دليل آسيب پذيري دروني جامعه و تهديد هاي بيروني، يكي از معضلات مهم كشور كم رنگ شدن تدريجي فرهنگ عفاف و حجاب بوده است. هر مسئله عمومي علل مختلفي دارد؛ به نظر مي رسد يكي از علل مهم در ايجاد، تداوم و همچنين عدم حل مسئله، مي تواند خط مشي و عملكرد مسئولان آن جامعه باشد. در مسئله بدحجابي نيز در كنار علل مختلفي كه وجود دارد يكي از ضعف هاي اصلي در سطح خط مشي گذاران و مجريان و در مرحله تحقق خط مشي هاست. با بررسي ها مشخص شد كه مهم ترين عامل مشكل ساز در اين سطح، «اختلاف نظر خط مشي گذاران و مجريان عرصه مديريت مواجهه با بدحجابي» است. هدف اصلي اين پژوهش «شناخت و دسته بندي ذهنيت هاي خط مشي گذاران و مجريان عرصه مديريت مواجهه با بدحجابي در ايران» است. براي نيل به اين هدف از «روش شناسي كيو» استفاده شد؛ جامعه آماري شامل خط مشي گذاران و مجريان در عرصه مديريت مواجهه با بدحجابي بود. به 26 نفر از اين مسئولان مراجعه و در نهايت با «تحليل عاملي»، پنج گونه ذهنيتي حاصل گرديد كه با عناوين «اجراگرايان» ، «خط مشي گرايان» ، «نگرش گرايان» ، «عامه گرايان» و «متحيران» نامگذاري شدند.