فهم زمينه و پيامد هاي مصادره تجربه با رويكرد كيفي

مصادره تجربه فرايندي پيوسته و نامرئي است كه به بهانه تامين امنيت هستي شناختي انسان و دور كردن او از اضطراب ها و نگراني ها، انسان را از برخي تجارب و برخي تعاملات محروم مي كند. اما محروميت مذكور و در قرنطينه كردن تجارب، به بخش مهمي از ابعاد وجودي و اجتماعي انسان آسيب مي زند و دست بر قضا بر اضطراب او نيز مي افزايد. هدف اين مقاله بررسي معاني و تجارب زيسته كنشگران اجتماعي از تجارب مصادره شده، شناسايي زمينه هاي ظهور و گسترش مصادره تجربه و فهم پيامد هاي مصادره تجربه بر روي كنشگران اجتماعي است. روش پژوهش، كيفي از نوع نظريه مبنايي بوده كه پس از مصاحبه عميق با 12 نفر نمونه اشباع نظري حاصل شد. جهت انتخاب نمونه، از شيوه نمونه گيري نظري و از طريق استراتژي بيشترين تنوع استفاده شده است. محتواي مصاحبه ها پس از پياده سازي، در سه مرحله كدگذاري باز، محوري و گزينشي، مورد تحليل قرار گرفتند و واحد هاي معنايي، مقولات اصلي و هسته مركزي شناسايي شدند. يافته ها نشان مي دهد «فراموشي آگاهانه» هسته مركزي تجارب زيسته افراد از تجارب مصادره شده است. همچنين «خودمحوري» دليل اصلي رونق مصادره تجربه است و «تقويت خودمحوري» و «زوال عاطفه» و به ويژه «انسان زدايي» پيامد اصلي مصادره تجربه است. به عنوان نتيجه كلي مي توان گفت مصادره تجربه با حذف برخي تجارب تعاملي و عاطفي سبب از دست رفتن آرامش كنشگران اجتماعي شده است.