مطالعه جامعه شناختي شاخص هاي احساس بهزيستي اجتماعي شهروندان شهر مشهد

هدف مقاله حاضر مطالعه تطبيقي شاخص به زيستي اجتماعي شهروندان مشهد در سال 1394 بوده است. چارچوب نظري با تاكيد بر انديشه كييز مورد مطالعه قرارگرفته شده است. روش شناسي اين تحقيق پيمايشي و توصيفي بوده است. جامعه آماري شامل شهروندان 15 تا 64 ساله ساكن در سه منطقه بالا، پايين و متوسط شهري در شهر مشهد است كه حجم نمونه طبق فرمول كوكران كمي 660 نفر و افراد به روش نمونه گيري خوشه اي انتخاب  شده اند. ابزار گردآوري، پرسش نامه استاندارد شده كييز است و ميزان آلفاي كرونباخ آن برابر با 78/0 % به دست آمد. بخشي از نتايج نشان داده كه ميزان مجموع احساس بهره مندي شهروندان از بهزيستي اجتماعي در اين مناطق ياد شده برابر با 2/48 % بوده است. هم چنين بيشترين مقدار ميانگين متغير وابسته در بين شهروندان مناطق بالاشهري (مناطق 1، 9 و 11) در ابعاد پذيرش اجتماعي (91/3) و شكوفايي اجتماعي (87/3) بوده است. بيشترين ميانگين براي مناطق پايين شهري (مناطق 3، 5 و 6) مربوط به ابعاد مشاركت اجتماعي (21/4) و انسجام اجتماعي (12/4) و در مناطق متوسط شهري (مناطق 2، 8 و 10) بالاترين ميانگين مربوط به بعد انطباق اجتماعي (11/4) است. بنابراين نتايج بيانگر اين است كه ميانگين شاخص بهزيستي اجتماعي در بين شهروندان متفاوت است. هم چنين تفاوت معناداري بين جنسيت و احساس بهزيستي اجتماعي مشاهده  شده، اما بين وضعيت تاهل و احساس بهزيستي اجتماعي شهروندان تفاوت معناداري يافت نشد. البته نتايج بيان مي كند كه رابطه معناداري بين سن و پايگاه اقتصادي و اجتماعي شهروندان و احساس بهزيستي اجتماعي وجود دارد.