تحليل گفتمان مهدويت در عصر شاه اسماعيل و شاه طهماسب صفوي (907 - 986 ق)

از قرن نهم، فضای استعاری و آرمانی مناسبی برای باز تولید گفتمان مهدویت به عنوان ركن اصلی تشیع فراهم شد. این گفتمان از طریق خرده‌گفتمان‌های گوناگون، موفق شد حاكمیت مستقر گفتمان تسنن را به حاشیه راند و با هِژمونیك شدن و سلطه حكومت صفویه در قالب مهدویت غالیانه با دال مركزی سلطنت و با دال‌ها و نشان‌‌های مختلف تشكیل شود. هم‌زمان با شكل‌گیری این گفتمان، فقهای شیعه، گفتمان مهدویت امامیه را با دال مركزی امامت با نشانه‌های مختلف مفصل‌بندی كردند و با غیریت‌سازی، كوشیدند گفتمان مهدویت غالیانه را به حاشیه رانند. در این پژوهش تلاش شده است منازعات گفتمانی در متون تاریخی و فقهی، در نیمه نخستین عصر صفوی با تكیه بر چارچوب نظری لاكلا و موفه تحلیل و تفسیر و علت این تنازعات را بازگوكرد.