برآورد و سنجش رابطه اثرگذاري گردشگري با كاهش فقر در مناطق روستايي مطالعه موردي: روستاهاي چنگوره و اسماعيل‌آباد- شهرستان آوج

هدف از اين پژوهش بررسي نقش گردشگري و تأثير آن بر كاهش فقر روستايي در روستاهاي چنگوره و اسماعيل­ آباد از دهستان حصار وليعصر - شهرستان بوئين زهرا مي ­باشد. اين پژوهش از نظر هدف كابردي و از نظر روش انجام، توصيفي- تحليلي مي ­باشد و براي گردآوري داده ­ها از روش ­هاي كتابخانه­ اي و ميداني (پرسشنامه، مشاهده و مصاحبه) استفاده شده است. جامعه آماري اين تحقيق، دو روستايي مورد مطالعه در دهستان حصار وليعصر مي ­باشد كه به صورت تمام شماري مورد بررسي قرار گرفته ­اند. براي تجزيه و تحليل اطلاعات از روش‌هاي آماري توصيفي و استنباطي (آماره t­، تك نمونه ­اي فريدمن و رگرسيوني خطي چند متغيره)­استفاده شده است. يافته ­ها تحقيق نشان مي­دهد كه بين ابعاد گردشگري و كاهش فقر در محدوده مورد مطالعه رابطه معناداري و مثبتي وجود دارد به طوري كه در ابعاد كالبدي منجر (به ايجاد تغييرات زيادي ساخت و سازهاي روستايي، بهبود وضعيت معابر، شن‌ريزي و سنگفرش كردن معابر، توسعه زيرساخت‌هاي ارتباطي جاده‌اي و....) و در ابعاد اقتصادي منجر به(ايجاد اشتغال در فعاليت‌هاي غير كشاورزي­، بهبود زيرساخت‌هاي خدماتي، تنوع‌بخشي به منابع درآمدي خانوار و توسعه فعاليت­هاي كارآفريني...) و در ابعاد اجتماعي منجر به (كاهش مهاجرت ساكنين به‌ويژه جوانان، همدلي در ميان اهالي روستا با گردشگر، تقويت نهادهاي محلي، و تغيير در ارزش­هاي مردم محلي ناشي از حضور گردشگران و غيره) و در ابعاد محيطي منجر به تغييرات(تغييرات كاربري در مزارع و باغات، ساخت و ساز بدون برنامه، تخريب زيبايي‌هاي طبيعي، تخريب مراتع و زيست‌گاه‌هاي حيات وحش، آلودگي منابع آب و غيره) شده است.