تعيين كنند ه هاي قوي اندازه بخش عمومي در ايران: رويكرد متوسط گيري بيزي برآوردهاي كلاسيكي (BACE)

مقاله حاضر به بررسي تعيين كننده هاي قوي اندازه بخش عمومي (دولت) در ايران طي سال هاي 1391-1358 و در شرايط عدم اطمينان مدل پرداخته است. به اين منظور از رويكرد متوسط گيري بيزي برآوردهاي كلاسيكي (BACE) به دليل ويژگي هاي مناسب براي درنظرگرفتن فرض عدم اطمينان مدل، استفاده شده است. با برآورد 16000 رگرسيون و ميانگين گيري بيزي از ضرايب، متغيرهاي موثر مشخص شده اند. نتايج به دست آمده نشان مي دهد كه تعيين كننده هاي قوي اندازه بخش عمومي در ايران به ترتيب عبارتند از: وقفه اندازه دولت، جمعيت (شاخص اندازه كشور)، نرخ رشد درآمدهاي نفتي، نسبت مجموع جمعيت كمتر از 15 و بيش تر از 64 سال به كل جمعيت، تعداد كاركنان دولت (شاخص بروكراسي) و جهاني شدن اقتصادي.