رابطه بين رهبري امنيت مدار و اخلاق كار

زمينه: با توجه به اينكه انسان عامل بنيادي حركت و تحول در دانشگاه­هاست و اخلاق كاري كه در محيط فعاليت آن­ها وجود دارد، بقا و رشد اين موسسات را به دنبال خواهد داشت، بايد رهبري اين موسسات آموزش عالي به گونه­اي باشدكه بتواند فضاي سالم در سازمان ايجاد كند تا كاركنان با روابط سالم و انساني در جوي مشاركت آميز فعاليت كنند لذا هدف پژوهش حاضر، بررسي رابطه بين مولفه­هاي رهبري امنيت­­مدار با اخلاق كاري در بين كاركنان دانشگاه اروميه بود. روش: روش پژوهش توصيفي و از نوع همبستگي و جامعه آماري كليه كاركنان دانشگاه اروميه است كه در مجموع 494 نفر بودند و از اين تعداد، 183 نفر به شيوه نمونه گيري تصادفي طبقه­اي انتخاب شدند. ابزارهاي پژوهش شامل پرسشنامه هاي رهبري امنيت مدار و اخلاق كاري بودند. براي تجزيه و تحليل داده­ها از آمار توصيفي(ميانگين و انحراف استاندارد) و آمار استنباطي(رگرسيون چند گانه) استفاده شده است. يافته­ها: نتايج تحليل رگرسيون چندگانه حاكي از اين است كه؛ بين رهبري امنيت­مدار با ابعاد علاقه به كار، روابط سالم و تعاون در محل كار رابطه وجود دارد. رابطه معناداري بين رهبري امنيت­مدار و بعد جديت در كار مشاهده نگرديد. همچنين يافته­ها نشان داد كه مولفه­هاي آرامش و قابليت اطمينان، فراهم آوردن فرصت ريسك و ذهنيت مثبت پيش­بيني كننده­هاي خوبي براي ابعاد اخلاق كاري هستند. نتيجه گيري: نتايج اين پژوهش حاكي از آن است كه؛ با توجه به رهبري امنيت­مدار مي­توان شاهد افزايش اخلاق كاري در ميان كاركنان دانشگاه بود.