ديگر گروي اخلاقي: منظري قرآني

ديگرگروي از نظريات نتيجه گرا در اخلاق هنجاري است كه مبناي عمل يا قاعده اخلاقي را بيشترين خير براي ديگران، فارغ از منافع شخصي مي داند. خودگروان با تفسير خودگروانه از سرشت انسان، اميال ديگرگروانه را انكار كرده اند و برخي ديگرگروان نيز با عدم توجه به حب ذاتِ انسان، صورتي نامعقول از آن ارائه داده اند. در اين پژوهش مي كوشيم با تبيين مناسبي از اين نظريه، مباني و اصول آن نيز با استناد به آيات قرآن كريم و همراه با استدلال عقلي، مورد بررسي و تحليل فلسفي قرار گيرد. بر اين اساس، ميل انسان در خودگروي منحصر نمي شود، بلكه به لحاظ روان شناختي، به نوع دوستي گرايش دارد. در اخلاق قرآني، انسان، هم بايد به منافع شخصي و هم به منافع ديگران توجه داشته باشد؛ به همين سبب، گاهي بايد از منافع خود بگذرد و به منافع ديگران بپردازد. گرچه ستايش افعال ديگرگروانه در آيات قرآن كريم، دليلي بر امكان و حُسن اين افعال است، اما نمي توان آن را دليلي بر تطابق كامل نظريه اخلاقي قرآن كريم بر اين نظريه هنجاري دانست و ارائه نظريه اخلاقي قرآن كريم، نيازمند بررسي و تحليلي جامع است.