مطالعه كيفي مناسبات بوروكراسي آموزشي با تجربه آموزشي معلمان

شناخت نقاط ضعف و قوّت نظام آموزشي و عوامل موثر بر آن يكي از مهم ترين ملزومات برنامه ريزي آموزشي است. پژوهش حاضر با چنين رويكردي درصدد بررسي اين موضوع است كه چه مناسباتي بين بوروكراسي آموزشي و تجربه آموزشي معلّمان وجود دارد؟ و اين مناسبات، اثربخشي آموزشي را به چه جهتي هدايت كرده است؟ بدين منظور چارچوب مفهومي پژوهش بر اساس مفاهيم بوروكراسي، بوروكراسي ابزاري، قفس آهنين بوروكراتيك و سو كاركردهاي بوروركراسي تنظيم گرديد و جهت پاسخ به مساله پژوهش از روش اسنادي و تحليل روايت استفاده گرديد. در اين پژوهش براي گردآوري داده ها از تكنيك مصاحبه و جهت تحليل داده ها از تكنيك هاي تحليل تماتيك و تحليل محتواي كيفي استفاده شد. ميدان مطالعه نيز شهر سنندج بود و مشاركت كنندگان دبيران دبيرستان‌هاي نواحي دوگانه شهر سنندج بودند كه با توجه به معيار اشباع نظري با 41 نفر از معلّمان شهر سنندج مصاحبه به عمل آمد. نتايج پژوهش بيانگر آن است كه بوروكراسي آموزشي در ايران در تقابل با تجربه آموزشيِ معلّمان قرار دارد. به طوري كه بوروكراسي آموزشي از طريق مولفه هاي معيارهاي قبولي دانش‌آموزان، بي‌انضباطي، هنجارشكني و بوروكراسي نانوشته شرايطي را پديد آورده است كه موجب منفعل نمودن معلّمان شده است و اين امر موجب كاهش اثربخشي در نظام آموزشي است.