بازشناسي مفهوم شهر پايدار بر اساس رهيافت هاي مختلف اخلاق زيست محيطي با تاكيد بر ديدگاه اسلام

هزاره سوم، دوره اي از سكونت بشر بر روي زمين است كه براي نخستين بار در تاريخ، اكثريت جمعيت جهان شهرنشين هستند و آنچه قطعي است، شهرها در آينده به دليل ايجاد تنش هاي زيست محيطي با چالش هاي متعددي مواجه خواهند بود. نتايج به دست آمده نشان مي دهد كه حكمراني زيست محيطي هر چند براي اجراي سياست هاي توسعه شهري پايدار يك شرط ضروري است، اما قادر به مهار خودبيني و خودخواهي انسان، علتِ حقيقي بروز مشكلات زيست محيطي، نيست. اگر سناريوهاي «شهر خبيث» و «پراكندگي شهري»، به ترتيب وضعيت بدترين و بد را براي آينده شهرها ترسيم مي كنند، سناريوهاي «بدل شهر پايدار» و «شهر پايدار» گذار از وضعيت هاي بدترين و بد را در جهت رسيدن به وضعيت خوب فراهم مي سازد تا رسيدن به وضعيت خوب ترين (شهر طيب). با تاكيد بر حكمراني، قصد و انگيزه از رفتار اخلاقي با طبيعت به اهدافي محدود مي شود كه نمي تواند در افراد تحرك لازم را براي انجام فعل اخلاقي ايجاد كند. عمل اخلاقي با طبيعت، عملي كه معطوف به خير آدمي شود، به طور همزمان، علاوه بر نظام به هم پيوسته و بسيار يكپارچه از قوانين رسمي و غيررسمي، نظام هاي قانون گذاري و شبكه بازيگران در تمام سطوح جامعه بشري (از سطح محلي تا جهاني)، همچنين به تغيير در نگرش انسان و آگاهي او از اينكه، «خداوند بر همه چيز محيط است»، وابسته است.