روش شناختي ادراك منظر شهري در ارتباط با ذهنيات و خاطرات جمعي، مطالعه موردي محله تجريش

Urban Landscape Perception in Relation to Collective Mentalities and Memories: Case Study: Tajrish District

تغييرات سريع شهرها اغلب با بي توجهي به نقش و ساختارهاي محيطي و فرهنگي آنها انجام گرفته است كه علاوه بر تخريبات فيزيكي، خاطراتِ يكپارچه و پيوستگي منظر را نيز در معرض نابودي قرار داده است. در اين ميان منظر تاريخيِ شهر، به عنوان بسترِ خاطرات و امري كه مانع اين گسستگي مي شود داراي ارزش است. اين تحقيق به دنبال شناخت عناصر تداعي كننده خاطرات جمعي است كه در حفظ و تقويتِ پيوستگي فرهنگي، تعلق خاطر به محل سكونت و فضاهاي شهري مؤثر هستند. بنابراين اقدام به بررسي مؤلفه‌هاي خاطره جمعي مبتني بر روش تحليل كيفي منظر شده است. از روش كيفي تحليل منظر (به عنوان محيط زندگي مردم) به بررسي مولفه هاي خاطره جمعي پرداخته و بر اساس تحليل كمي، تعدادي عكس در اختيار جامعه نمونه قرار گرفت كه با توجه به ادراك ذهنيِ افراد نسبت به تصاوير، امتيازهاي به دست آمده نشانگر اهميت عناصري است كه خاطرات جمعي را در منظر تداعي كرده و بيشترين تأثير را بر ادراك مردم مي‌گذارند. اين مؤلفه‌ها تشابهاتي را كه در ذهنيات ساكنين يك محله نسبت به عناصر مختلف نقش بسته است استخراج كرده و كمك مي كند تا نشانه‌هايي كه سبب ارتقاء كيفيت منظر مي گردند شناخته و حفاظت شوند.