ارائه مدل بهينه سازي چند هدفه در مساله تخصيص افزونگي سيستم هاي تعميرپذير، با بهره گيري از تكنيك هاي تصميم گيري چند معياره ، طراحي آزمايشات و شبيه سازي

بهينه سازي قابليت اطمينان و متوسط زمان ماندگاري سيستم همواره يكي از حوزه هاي مهم و جذاب براي مهندسان و طراحان سيستم ها بوده است. هدف اين مساله بهينه سازي، پيدا كردن تعداد بهينه قطعات مازادي است كه مي بايست جهت ارضاي اهداف مهندس قابليت اطمينان در سيستم مورد استفاده قرار گيرند و تعادل لازم ميان منابع موجود نظير بودجه، فضا و وزن برقرار شود. در تحقيقات گذشته، عموما مساله تخصيص افزونگي در سيستم هاي با اجزاي تعمير ناپذير و يا داراي نرخ خرابي با توزيع نمائي مورد بررسي قرار گرفته است؛ اما در اين تحقيق اجزاء تعمير پذير فرض گرديده و نرخ خرابي و تعمير نيز از توزيع هاي غير نمائي پيروي مي كنند كه در حقيقت نوآوري اصلي اين تحقيق است. براي مدل سازي از تكنيك شبيه سازي و براي بهينه سازي مدل حاصل، از تكنيك هاي آماري، طراحي آزمايشان و روش هاي تصميم گيري چند معياره استفاده شده است.