استفاده از حسابداري ردپاي آب براي تعيين تركيب كشت بهينه در توسعه پايدار (مطالعه موردي: دشت قزوين)

كشاورزي به عنوان عمده ترين مصرف كننده آب در دشت قزوين بيشترين حساسيت را نسبت به خود برانگيخته است. در اين تحقيق از مفاهيم حسابداري آب و تجارت آب مجازي براي تعيين تركيب كشت بهينه در دشت قزوين براي مديريت بهتر آب كشاورزي استفاده شد. مجموع ردپاي آب مجازي و ردپاي منابع آبي در توليد محصولات اصلي منطقه براي دوره 2014-2003، بهترتيب حدود 2053 و 1411 ميليون مترمكعب در سال است. سهم صادرات از ردپاي آب مجازي، ردپاي منابع آبي و سود خالص منطقه بهترتيب حدود 8/49، 5/55 و0/55 درصد است. حذف صادرات محصولات اصلي كشاورزي باعث افزايش ميانگين ردپاي اقتصادي آب از 2/707 به 3/780 مترمكعب بر ميليون ريال ميشود. حذف صادرات محصولات اصلي نهتنها به افزايش سودخالص بهازاي آب مصرفي كمك نميكند بلكه باعث كاهش آن نيز ميشود. براي تعيين تركيب كشت با تاكيد بر حفظ سطح زيركشت و درآمد كنوني بخش كشاورزي و صرفه جويي منابع آب منطقه، 12 سناريو تعريف گرديد. نزديكترين سناريوها بهتركيب كشت كنوني (سناريوهاي 9 و 11) با حفظ درآمد كنوني بهترتيب باعث صرفهجويي 3/23 و 8/23 درصدي در مصرف منابع آب ميشوند. اين سناريوها باعث بهبود ردپاي اقتصادي آب بهترتيب به 3/521 و 7/503 مترمكعب بر ميليون ريال ميشوند.