روسيه و شوراي امنيت سازمان ملل متحد با تاكيد بر شيوه راي‌دادن

تحليل رفتار رأي‌دهي روسيه در شوراي امنيت نيازمند فهم منطق تصميم گيري در سياست خارجي مي‌باشد. گذار از عقلانيت ايدئولوژيك عصر شوروي و رأي‌دهي وتويي به عنوان منطق رفتاري مسلط كرملين در شوراي امنيت به عملگرايي واقع بينانه عصر پساشوروي و رفتار رأي‌دهي ائتلافي، غيرائتلافي و موازنه‌گرا، فهم گشت و بازگشت رأي‌دهي مسكو در شوراي امنيت سازمان ملل را به معماي اصلي نگاشته جاري تبديل ساخته است. مقاله حاضر بر اين باور است كه هستي شناسي ماده‌گرايي دكترين واقع‌گرايي سياسي و عمل‌گرايي‌ اقتصادي به دليل عدم درك مفهوم متغير ژئوپليتيك در سياست خارجي و تغيير انتخاب استراتژيك روسيه، كفايت جامع براي تحليل رفتار رأي‌دهي كرملين در شوراي امنيت را ندارد؛ بلكه همنشيني رويكرد‌هاي كلاسيك با دكترين ژئوپليتيك انتقادي، فهم رفتار رأي‌دهي كرملين در شوراي امنيت را آشكارتر مي سازد. در حقيقت، درك داروينيستي و فايده گرا از يك سو و تلقي سياست به مثابه كنش اجتماعي، فرهنگي و گفتماني از سوي ديگر، پاسخگوي پرسش اصلي اين نگاشته مي‌باشد. روش شناسي اين مقاله، تحليلي تطبيقي مي‌باشد كه با مطالعات اسنادي، كتابخانه‌اي و تحليل كيفي سخنراني نمايندگان روسيه در سازمان ملل و اجلاس منطقه‌ي و بين المللي به تجميع اطلاعات پرداخته است. همچنين، فرضيه مقاله اساس تز تغيير قدرت، رهيافت‌هاي نهاد گرا و دكترين مسئوليت حفاظت نظريه‌پردازي مي‌شود.