اثر گرسنگي بر الگوي رشد ، تركيبات شيميايي بدن و ليزوزيم در دو وزن مختلف ماهي شانك زرد باله (Acanthopagrus latus , Houttyn , 1782)

مطالعه حاضر، به­منظور بررسی اثر گرسنگی بر شاخصهای رشد، تركیبات شیمیایی و ایمنی غیر اختصاصی ماهی شانك زرد باله در دو اندازه وزنی مختلف طراحی گردید. در این تحقیق،120 ماهی با میانگین طولی cm 98/0± 05/8 و وزنی g 07/1±46/7 (سایز A) و 120 ماهی با میانگین طولی cm 86/0± 05/11 و وزنی g 07/3±01/18 (سایز B)، هر كدام به دو گروه تغذیه شده و تغذیه نشده و سه تكرار (20 قطعه ماهی در هر تكرار) در مخازن پلاستیكی L 60 مورد بررسی قرار گرفتند. نمونه­برداری از ماهی در10، 20 و 30 روز محرومیت غذایی انجام شد. نتایج به­دست آمده حاكی از كاهش معنی­دار شاخص­های رشد (ضریب رشدویژه، وزن نهایی، افزایش وزن بدن، شاخص كبدی و فاكتور وضعیت) گروه تغذیه نشده در سایز A شده است (05/0>P). در حالی­كه تفاوت معنی­داری در این شاخص­ها (به استثنای شاخص كبدی و فاكتور وضعیت) و تركیب لاشه در سایز B بین گروه تغذیه شده و تغذیه نشده مشاهده نشد (05/0P). افزایش معنی­داری در سطوح لیزوزیم در گروه تغذیه نشده از روز 20 محرومیت غذایی در مقایسه با گروه تغذیه شده هر دو سایز مشاهده شد و اختلاف معنی داری دركلیه شاخص­های رشد، تركیبات شیمیایی لاشه و سطوح لیزوزیم بین دو سایز مشاهده گردید (05/0>P). نتایج حاضر نشان می­دهد كه در سایز A ماهی شانك زرد باله، هم الگوی رشد و هم كیفیت لاشه به­طور معنی­داری در گروه تغذیه نشده در مقایسه با گروه تغذیه شده كاهش یافتند.