حمله نادرشاه به هند

نادرشاه، پس از آنكه امپراتوري ايران را به گستره و وسعتي كه در دوران صفويان بود، بازگرداند. به فكر حمله بر حكومت گسترده و ثروتمند مغول در هند افتاد. در آن دوره حكومت مغول در وضعيت نامطلوب سياسي و نظامي بود (برو كلمان، 1961، ج 3. 159) اما نادر قبل از آنكه مستقيماً به اشغال هند بپردازد، شهرها و مناطق سر راه خود را تحت تابعيت درآورد. از جمله حمله به بختياري ها، و كساني كه پي درپي عليه حكومت ايران شورش مي كردند و در كوه ها پناه گرفته بودند و موقعيت و استراتژي آنان براي حكومت ايران دشوار بود زيرا اين مكان ها تنها مناطقي بودند كه از جنگ، دور مانده بودند (syks no date. V2.p301) پس از نادر شاه با سپاهيان خون به طرف پايگاه آنان حركت كرد و رهبر آن ها را كشت و بازور تحت تابعيت خود درآورد و برخي از آن ها را به عنوان نيروي نظامي خويش به كار گرفت (peter avery., 1965. P25) در اين زمان نادرشاه دست به حمله بزرگي عليه افغان ها (1737-1738) زد و قندهار را پس از محاصره يك ساله فتح كرد. او رهبري سپاهيانش در اين حمله را به پسر بزرگش رضاقلي سپرده بودند. رضاقلي پس از آن به سوي بلخ لشكر كشيد و پس از سه روز نبرد اين شهر را تصرف كردند. (sirpercy syks. No date. V2. P303)