اشرافيگري يكي از ويژگي هاي شعر بدرچاچي

یكی از عوامل مهم تأثیرگذار بر چگونگی شعر شاعر و خلق م ضامین تو سط او، شرایط زندگی و مؤلفه های محیطی است .بدیهی است شاعرانی كه در دربارهای باشكوه سلاطین رفت و آمد داشته ، هر روز شاهد زرق و برقهای خیره كننده زندگی شاهان و شاهزادگان بوده اند، ناخودآگاه تحت تأثیر این عوامل، بیشتر عناصر تصویرساز شعر خود را از این فضا اقتباس كرده اند.بدر چاچی از این جرگه ا ست .او كه در قرن ه شتم میزی ست، سبب ناب سامانیهائی كه به علت حملۀ مغول دامن ك شور را فراگرفت، جلای وطن كرد و به هندوستان رفت و به مدح پادشاهان آن سامان بویژه سلطان محمد تغلق پرداخت كه زیباییهای شگفت انگیز دربارش حتی توجه سیاحان را به خود جلب مینمود.بدر چاچی، در توصیفاتی كه از ا شیای مورد علاقۀ پاد شاه ترتیب میدهد، در وصف طبیعت ، جشنها و اعیاد ...و مهمتر از همه در مدیحههای خود، شدیدا تحت تأثیر محیط دربار و جلوه های اشرافیگری است؛ بطوری كه صبغۀ اشرافیت از ویژگیهای سبكی سخن اوست و بازتاب این امر بر خیال پردازیهای شاعرانه اش كاملا نمایان ا ست .او حتی در انتخاب دایرۀ لغات ،زبان شعری و لحن كلام ، متأثر از زندگی درباری است . در این مقاله، این مقولهها به شیوۂ توصیفی- تحلیلی بررسی میگردد.