جريان شناسي سياسي و فرهنگي دو دهه قبل از انقلاب اسلامي: غلبه فرهنگ سياسي شيعه

فرضيه اصلي مقاله اين است كه در دو دهه قبل از پيروزي انقلاب اسلامي، جريان مذهبي موفق شد به وسيله گسترش فرهنگ سياسي شيعي در جامعه به پيروزي برسد. روش مطالعه در اين مقاله اسنادي و با مراجعه به منابع معتبر موجود بوده و به اين نتيجه رسيد كه فرهنگ سياسي شيعه با توجه به گستردگي مفاهيم، زمينه را براي خوانش هاي متفاوت فراهم آورده و از ابتداي شكل گيري اش تا عصر حاضر، سبب بروز سه رويكرد انزواگرايي، مسالمت و اعتراض در بين شيعيان شده است. اما در ذات اين فرهنگ، هميشه عنصر اعتراض به حكومت هاي نامشروع بر عناصر ديگر غلبه داشته و با بهره گيري از شبكه روحانيت، رهبري دينيِ امام خميني، ايدئولوژي منسجم و همه گير و نيز ضعف و ناتواني گفتمان هاي رقيب، بر ساير جرياناتِ موجود فائق آمده و با جهت دادن به مبارزات مردم عليه رژيم پيشين، توانسته مهم ترين جنبش اسلامي معاصر را رقم زند.