كرامت ذاتي انسان در عرفان ابن عربي

از «كرامت ذاتي انسان» كه در مقدّمه‌ي «اعلاميه‌ي جهاني حقوق بشر و ميثاق‌هاي بين‌المللي» از آن ياد نموده‌اند و آن را «اساس آزادي و عدالت و صلح» به شمار آورده‌اند، هيچ تعريفي به دست نداده‌‌اند و براي آن هم مبنايي ذكر ننموده‌اند. امّا در متون اسلامي به‌ويژه در آثار عارفان، با اينكه كرامت انساني به وضوح بيان و مباني آن هم استوار شده است، از ذكر آن به عنوان يك منبع اصيل حتي در ميان خود مسلمانان غفلت نموده‌اند.نويسنده براي بيان «كرامت ذاتي انسان»، چهره‌ي شاخص عرفان اسلامي يعني محي‌الدين ابن عربي را برگزيده و آراي او را درباره‌ي انسان و در بستر هستي‌شناسي وي بيان نموده است.در نظر ابن عربي، كرامت انساني از آن جا است كه او را بر «صورت الهي» (الصورة الالهيّة) آفريده‌اند و از او موجودي حامل اسماء و صفات حق ساخته‌اند. انسان از اين جهت، مانند آينه‌ي حق و مظهر او جلوه مي‌كند و بر مثال آينه، هم نشاني از حقيقت مطلق و جمال و جلال ابدي را و هم جز موجودي مجازي ارايه نمي‌دهد.