تپه حصار دامغان و فرهنگ بلخي- مروي

تپه ي حصار دامغان جزء نخستين محوطه هاي مهم باستاني ايران به شمار مي رود كه مورد كاوش باستان شناسي قرار گرفت. از دهه ي چهل ميلادي كه اشميت كاوش در اين محوطه را آغاز كرد، تاكنون مسائل و فرضيات بسياري در باستان شناسي ايران، در خصوص ادوار زماني مختلف (پيش از تاريخ و تاريخي) به ويژه در مركز فلات و شمال­ شرق ايران با نتايج حاصل از پژوهش ها و كاوش هاي باستان شناسي محوطه ي حصار گره خورده است. بحث اصلي اين نوشتار به بررسي رابطه ي اين استقرار با فرهنگ بلخي- مروي اختصاص دارد. گاه از اين تپه­ به عنوان منشاء پيدايش و شكل­ گيري و يا استقراري كه مردمان آن با مهاجرت به واحه بلخ و مرو، فرهنگ بلخي-مروي را پايه­گ ذاري كرد ه اند، ياد مي­شود. هدف از اين نوشتار بررسي و مطالعه ي شباهت هاي موجود بين يافته هاي تپه حصار دامغان و به خصوص دوره­ي (IIIC) آن با آثار و يافته هاي فرهنگ بلخي- مروي در راستاي روشن شدن وضعيت و كيفيت ارتباطات بين اين دو منطقه در دوره مفرغ مياني و متاخر (2300-1500ق.م) است. اين مطالعه افزون بر ايجاد يك درك صحيح از علت و چرايي شباهت هاي موجود، مي­تواند پاسخ­گوي اين فرضيه باشد كه آيا مي­توان از اين تپه به عنوان منشاء فرهنگ بلخي-مروي ياد نمود؟