نقش اسلام در همگرايي ايران و كشورهاي آسياي مركزي

يكي از روش هاي كسب قدرت و افزايش آن براي هر كشوري همگرايي با كشورهاي مجاور است؛ ازاين رو، شناسايي بسترها و عوامل همگرايي و چالش هاي پيشِ روي آن از ضرورت­ هاي سياست خارجي هر كشوري است. از مناطق بسيار مهم همجوار ايران، آسياي مركزي است كه پيوندهاي تاريخي و فرهنگي و منافع مشترك منطقه اي اهميت همگرايي ايران را با كشورهاي اين منطقه دوچندان ساخته است. پرسش اصلي اين پژوهش اين است كه دين اسلام چگونه و به چه مقدار مي تواند عامل همگرايي ايران و كشورهاي آسياي مركزي باشد؟ در اين مقاله، با روش توصيفي ـ تحليلي و با استفاده از منابع كتابخانه­اي و مصاحبه، پرسش مذكور مورد تجزيه و تحليل قرار گرفته است. يافته­ هاي اين پژوهش نشان مي­دهد دين اسلام، فراتر از نظريه­ هاي معمول همگرايي و به عنوان بزرگ­ترين عامل پيوند دهنده ميان مسلمانان، مي­تواند موجب نزديكي و افزايش تعامل ايران و كشورهاي آسياي گردد. در اين مسير، افزايش آگاهي ديني مردم منطقه آسياي مركزي، توجه به عوامل وحدت اسلامي، توجه به روحيه صوفيانه مردم و اقدامات فرهنگي همچون پخش فيلم، تئاتر، شعر و راه ­اندازي شبكه هاي راديويي و تلويزيوني مشترك براي تبليغ اسلام بسيار مهم و ضروري است.