رابطه ادراك فرد از والدگري پدر با روابط موضوعي و مكانيسم‌هاي دفاعي

مقدمه: در مطالعه حاضر نقش ادراك فرد از والدگري پدر در شكل گيري روابط موضوعي و مكانيسم هاي دفاعي مورد بررسي قرار گرفت. مواد و روش ها: تعداد 438 نفر از دانشجويان دانشگاه علوم انتظامي تهران با بازه سني 18 تا 22 سال، داوطلبانه در اين تحقيق شركت كرده و پرسشنامه ها را تكميل كردند. ابزارهاي استفاده شده در اين تحقيق، شامل مقياس پدري ديك، پرسشنامه روابط موضوعي بل و پرسشنامه سبك هاي دفاعي بود. يافته ها: استفاده از رگرسيون گام به گام نشان داد، حضور مثبت پدر قادر به پيش بيني عامل بيگانگي روابط موضوعي و مكانيسم هاي دفاعي رشد يافته و مكانيسم هاي دفاعي رشد نايافته است. حضور مثبت به همراه حضور منفي قادر به پيش بيني عامل بيگانگي و مكانيسم هاي دفاعي رشد يافته است. حضور منفي پدر، قادر به پيش بيني از واريانس دل بستگي ناايمن از روابط موضوعي و همچنين واريانس عامل خود ميان بيني است. همچنين عامل تأمين كنندگي مقياس پدري قادر به تبيين عامل بي كفايتي اجتماعي و مكانيسم هاي دفاعي روان آزرده است كه اين عامل به همراه عامل حضور منفي پدر مي تواند بي كفايتي اجتماعي را تبيين كند. نتيجه گيري: نتيجه پژوهش حاضر، بر اهميت شكل گيري روابط موضوعي و مكانيسم هاي دفاعي در تحول فرد، و نيز نقش اساسي پدر در جريان شكل گيري اين تحول، صحه مي گذارد. در اين فرايند، والدگري پدر به عنوان تسهيل كننده فرايند، منجر به ايجاد بازنمايي درستي از واقعيت در ساختار رواني فرزند شده، و او را به سمت سطوح مناسبي از روابط بين فردي و دفاع هاي پخته تر سوق مي دهد.