اثربخشي معنويت درماني بر كيفيت زندگي دختران دبيرستاني شاهد و ايثارگر

مقدمه: هدف از اين پژوهش بررسي اثربخشي معنويت درماني بر كيفيت زندگي دختران دبيرستاني شاهد و ايثارگر بود. روش: پژوهش حاضر به شيوه نيمه آزمايشي و با طرح پيش آزمون پس آزمون و پيگيري با گروه كنترل اجرا شد. جامعه آماري اين پژوهش تمامي ‌دانش آموزان دختر دبيرستاني فرزند شاهد و ايثارگر در سال تحصيلي92-1391 در شهر اصفهان بود كه از ميان آنان تعداد 30 نفر به روش تصادفي خوشه اي انتخاب شدند. ابزار اندازه گيري در اين پژوهش پرسشنامه جمعيت شناختي و پرسشنامه كيفيت زندگي بود. پس از اعمال مداخله پس آزمون و بعد از 4 ماه آزمون پيگيري اجرا شد. نتايج: داده ها با استفاده از نرم افزار 20 SPSS و آزمون آماري تحليل كواريانس مورد تجزيه و تحليل قرار گرفت. نتايج حاصل از تحليل كواريانس نشان داد كه ارائه مداخله مبني بر معنويت درماني باعث افزايش 55/9% كيفيت زندگي در مرحله پس آزمون و 57% آن در مرحله پيگيري شد (p<0/05 ). بحث: براساس يافته هاي اين پژوهش مي توان نتيجه گرفت ارائه مداخله مبني بر معنويت درماني بر كيفيت زندگي موثر بوده است؛ لذا مي‌توان از اين مداخله در جهت بالا بردن كيفيت زندگي در دانش‌آموزان استفاده كرد.