بررسي اثربخشي درمان راه حل مدار كوتاه مدت بر افزايش تاب‌آوري نوجوانان پسر در معرض خطر در يكي از شهرك‌هاي نظامي

مقدمه: اين پژوهش اثربخشي درمان راه حل مدار كوتاه مدت بر افزايش تاب‌آوري نوجوانان پسر در معرض خطر يكي از شهرك‌هاي نظامي را مورد بررسي قرار داده است. روش: اين مطالعه به روش نيمه آزمايشي و به صورت اجراي پيش‌آزمون پس آزمون بر روي دو گروه (آزمايش و كنترل) انجام شده است. جامعه آماري اين پژوهش شامل تمامي نوجوانان پسر يكي از شهرك‌هاي نظامي است كه در سال تحصيلي ۹۴-۹۵ در مقطع متوسطه اول و دوم (دامنه سني نوجواني) مشغول به تحصيل مي‌باشند از آنجا كه تعداد اين افراد محدود و مشخص است (75) نفر لذا به صورت تمام شماري مورد بررسي قرار گرفتند. تمامي اين افراد با تكميل پرسشنامه تاب آوري كه به عنوان پيش آزمون استفاده شد مورد بررسي قرار گرفتند و در نهايت از اين ميان ۳۰ نفري كه كمترين ميزان تاب‌آوري را داشتند به عنوان نوجوانان در معرض خطر انتخاب و به شكل تصادفي ساده در در گروه آزمايش ( ۱۵ نفر) و كنترل (۱۵) جايگزين شدند و مداخله درمان راه¬حل مدار به صورت گروهي و طي 6 جلسه (هفته اي دو جلسه دو ساعته) بر روي گروه آزمايش اجرا گرديد و درنهايت پس آزمون انجام شد و متعاقب آن، در فاصلۀ يك ماه، آزمون پيگيري به عمل آمد لازم به ذكر است كه در اين مدت گروه كنترل هيچ مداخله‌اي دريافت نكرد و نهايتا تحليل داده ها با استفاده از آزمون هاي تحليل كوواريانس وT-test انجام پذيرفت. نتايج: نتايج نشان داد كه ميانگين نمرات گروه آزمايش در مقايسه با گروه كنترل از نظر تاب آوري افزايش معناداري يافته است. بحث: با در نظر داشتن ويژگي هاي سن نوجواني و رويكرد تحولي كه به رشد و تاب‌آوري وجود دارد لذا درمان راه حل مدار كوتاه مدت به عنوان يكي از مداخلات روانشناختي از قابليت عملي خوبي در افزايش تاب آوري در نوجوانان در معرض خطر برخوردار است.