بررسي مراتب مشاركتي بودن نمايندگي شوراياران؛ مقايسه ديدگاه شوراياران شوراياري محله يوسف آباد تهران با ذينفعان

Studying the Level of Neighborhood Councilors’ Participatory Representation; Comparing ‘Yousef- Abaad’ Neighborhood Councilors Opinions with Stakeholders

مشاركت از فرآيندهاي شهروندي دموكراتيك به شمار مي‌رود و طي دهه‌هاي اخير در سياست‌هاي شهري به موضوعي قابل توجه تبديل شده است. مشاركت شهروندان در سطوح پايين‌تر حكومت محلي  مانند  نواحي و محلات شهر اهميت بيشتري مي‌يابد. اين مقاله با مطالعه شوراياري يكي از محلات تهران، نمايندگي مشاركتي اين نهاد را از چهار بعد اطلاع رساني ;مشورتي ;تصميم گيري و اجرا بررسي مي‌كند. بدين منظور با ده نفر عضو شوراياري محله مصاحبه و از 338 ذينفع محله پيمايش انجام شد. يافته‌ها حاكي از آن است كه شوراياران، اطلاع رساني و مشاركت دادن  ذي‌نفعان در تصميم گيري‌هاي خود را ضعيف، مشاركت مشورتي را در حد متوسط و مشاركت  ذي‌نفعان در اجرا را در حد نسبتاً بالايي ارزيابي مي‌كنند. اما پيمايش  ذي‌نفعان محله نشان داد كه آن‌ها هر چهار بعد نمايندگي مشاركتي را پايين مي‌پندارند. اين يافته نياز به تجديد نظر شوراياران در سياست‌هاي مشاركتي خود را روشن مي‌سازد.

Participation is of the processes of democratic citizenship and has become one of the remarkable topics of urban policy. Citizen participation is deemed more important in lower levels of local government like city regions and neighborhoods. This paper studies the participatory representation of a neighborhood council in Tehran along four dimensions of informative, consultative, decisional and executive. Interviews with all the 10 councilors and a survey of 338 neighborhood stakeholders were carried out. Findings suggest that the councilors evaluate the informative and decisional dimensions as low but they assess their consultative dimension as average and the executive dimension as high, whereas the stakeholders evaluate every four dimensions as low. In light of these results, the council’s need to revise its participatory policies might become clear.