شناخت ابعاد وجودي انسان از نگاه ابن عربي و شنكره

Understanding Existential Dimensions of Human from the Perspective of Ibn Arabi and Shankara

خداوند انسان را به‌صورت خود آفريده است. ازآنجاكه انسان موضوع اصلي آفرينش است، انديشمندان اديان مختلف، دربارۀ او بحث كرده‌اند و برايش ابعادي برشمرده‌اند. شناخت اين ابعاد، براي رسيدن به هدف خلقت، يعني كمال، ضروري است. اين مقاله، ديدگاه دو متفكر بزرگ، ابن‌عربي مسلمان و شنكرۀ هندو را دربارۀ ابعاد وجودي انسان بررسي مي‌كند. هردو معتقدند انسان دو بعد مادي و روحاني دارد. با برداشتن حجاب ماديات، روح او با يگانۀ مطلق يكي مي‌شود و به كمال مي‌رسد. آن‌ها معتقدند ابعاد وجودي انسان، فقط در ويژگي‌ها متفاوت‌اند؛ اما در اصل وجود، تفاوتي ندارند.

God has created human in his own image. Since he is the main subject of creation, scholars of different religions discussed about him and mentioned some of his dimensions. The understanding of these dimensions is essential for the purpose of his creation, namely the perfection. The article studied the viewpoints of two outstanding thinkers of Islam and Hinduism, Ibn Arabi and Shankara, concerning the existential dimensions of human. Both thinkers consider the two physical and spiritual dimensions for human. His spirit is identified with the absolute One and then reaches perfection by removing the veil of material. They believe that the existential dimensions of human are only different in characteristics, but not in the origin of being.