تكنولوژي‌هاي نوين و علماي حوزه علميه، مورد مطالعه حوزه علميه قم تحليل جامعه‌شناختي براساس روش نظريه بنياني

طرح مسئله توسعه فناوري در گرو شناخت فناوري از يك سو و شناخت جامعه از سوي ديگر است. بي‌شك شناخت جامعه در گرو شناخت افكار، عقايد و رويكردهاي نخبگان آن جامعه است. اين رويكردها قانونمندي‌هايي را در جامعه به وجود مي‌آورد كه مي‌تواند دلايل موفقيت يا ناكامي دستيابي به فناوري و انتقال آن را مشخص كند. در جامعه ايران پس از انقلاب اسلامي رويكردهاي متفاوتي نسبت به فناوري‌ وجود داشته است. اين تحقيق قصد دارد تا در چارچوب مطالعات جامعه‌شناختي توسعه و استفاده از روش كيفي نظريه بنياني، به نظريات علما و انديشمندان حوزه علميه قم در خصوص پيشرفت فناوري‌هاي نوين دست يابد. بدين منظور براي گردآوري داده‌ها از تكنيك‌هايي مانند مصاحبه و بررسي اسناد و مدارك بهره گرفته شده است. براساس داده‌هاي به‌دست آمده چهار رويكرد نسبت به پيشرفت فناوري‌هاي نوين در بين علماي حوزه علميه قم وجود دارد. اين چهار رهيافت كلي عبارتند از: 1. رويكرد ضرورت ابزاري و محدوديت فناوري؛ 2. رويكرد ضرورت ابزاري و آگاهي‌رساني؛ 3. رويكرد تعريف نرم‌افزاري و بدبينانه؛ 4. رويكرد ابزار توسعه مهارت و معرفت علمي. اين چهار رويكرد پس از تحليل نهايي به دو رويكرد كلي خوشبينانه و بدبينانه به فناوري تحويل گرديد. در پايان نيز رهيافت فناوري مناسب به‌عنوان رهيافت مختار محقق بيان مي‌شود.