بررسي آزمايشگاهي اثر هندسه جت هاي روزنه اي مستغرق بر الگوي آبشستگي پايين دست

در اين مقاله تغييرات الگوي آبشستگي پايين دست جت هاي مستغرق با قطرهاي متفاوت و شكل هاي مختلف (دايره اي، مستطيلي، لوزي و مربعي) در جت هاي منفرد و اثر تغيير زاويه افقي مياني در جت هاي مركب مايل بررسي شده است. در اين راستا، پارامترهاي موثر بر رفتار جت هاي مستغرق، بررسي و با استفاده از تحليل ابعادي روابط بدون بعد موثر استخراج شد. به­منظور بررسي ارتباط بين اين پارامترها يك مدل فيزيكي در آزمايشگاه رسوب سازمان آب و برق استان خوزستان ساخته و آزمايش ها در دبي هاي متفاوت انجام گرديد. سپس ابعاد آبشستگي پايين دست جت، اندازه گيري شد. نتايج نشان داد كه بهترين عملكرد از نظر افزايش الگوي آبشستگي مربوط به جت لوزي با متوسط 22 درصد افزايش پارامترهاي آبشستگي نسبت به جت مستطيلي، كمترين قطر بيروني با 183 درصد افزايش پارامترهاي مذكور نسبت به بيشترين قطر بوده. همچنين افزايش سه برابري در زاويه مياني جت هاي مركب مايل موجب افزايش 58 درصد در پارامترهاي آبشستگي مي گردد.