مطالعه كمي و كيفي نقش ايوان در خانه هاي سنتي و احياء آن در كالبد تراس (مطالعه موردي: آپارتمان هاي ميان مرتبه شهر تهران)

گرچه روزگاري، خانه تلفيقي بود از فضاهاي متنوع با كيفيت هاي مختلف مانند؛ اتاق، حياط، ايوان، رواق و مهتابي، كه مي توانستند به خوبي جوابگوي نيازهاي عملكردي و رواني آدمي بوده و بر غناي معماري بيفزايند. اما امروزه با حذف حياط و ايوان در طراحي واحدهاي آپارتماني و جايگزين كردن آنها با تراس هاي نامناسب، كارايي كيفي مسكن كاهش يافته است. هدف اين پژوهش احياي ايوان هاي پيشين، در قالب تراس است. اين پژوهش كيفي- تفسيري با استفاده از پرسش نامه، مصاحبه و مطالعه موردي، در پي يافتن پاسخ اين پرسش است كه چگونه مي توان با مكانيابي صحيح، ابعاد بهينه و رعايت اصول طراحي، تراس را به عنوان يك فضاي زنده، كارامد، چند عملكردي و كيفي در طراحي واحدهاي آپارتماني جديد در نظر گرفت. و اثبات مي كند با اتخاذ راهكارهاي مناسب طراحي، تراس مي تواند عملكرد حياط، نشيمن، غذا خوري، فضاي خواب، مطبخ، جاي بازي بچه ها و عامل ارتباطي با طبيعت را در بطن خود داشته باشد.