تأثير اجراي شيوه هاي مختلف يادگيري مشاركتي بر خود كار آمدي عمومي دانش آموزان

هدف پژوهش حاضر مقایسه اثر بخشی الگوهای یادگیری مشاركتی بر میزان خود كارآمدی فراگیران در درس دین و زندگی دانش‌آموزان سال دوم هنرستان است. روش پژوهش نیمه تجربی و جامعه ی آماری هنرجویان هنرستان‌های ناحیه2 اردبیل بوده كه به شیوه نمونه‌گیری تصادفی خوشه‌ای چند مرحله‌ای یك هنرستان گزینش و از كلاس‌های آن (2 كلاس آزمایش و یك كلاس كنترل) انتخاب شدند. حجم نمونه آماری 76 نفر، كه 27 نفر در پژوهش گروهی، 26 نفر در روش جیگ ساو و 23 نفر در روش سخنرانی جایگزین شدند. ابزار جمع‌آوری داده‌ها، آزمون خود كارآمدی عمومی«sherer, 1987» بوده كه روایی آن با تحلیل عاملی تأییدی احراز وپایایی آن ازطریق آلفای كرونباخ، 74/0 به دست آمد. تجزیه و تحلیل داده‌ها در دو سطح آمار توصیفی و استنباطی با استفاده از spss انجام گرفت. نتایج آزمون MONOVA نشان می‌دهد كه روش پژوهش گروهی و جیگ ساو، نسبت به روش آموزش سنتی در افزایش خودكارآمدی دانش‌آموزان اثربخش است. همچنین آزمون تعقیبی LSD نشان داد این روش در مقایسه با روش سخنرانی تأثیر معناداری برخودكارآمدی و مقیاس‌های مرتبط با آن دارد.