تاثير فعاليت متناوب با شدت بالا در شرايط هايپوكسي نورموباريك و نورموكسي بر پاسخ فاكتور رشد اِندوتليال عروقي سرم در مردان غيرفعال

هدف از پژوهش حاضر، بررسي تاثير فعاليت متناوب با شدت بالا (HIE) در شرايط هايپوكسي و نورموكسي بر پاسخ VEGF سرم مردان غيرفعال است. به اين منظور 9 مرد جوان غيرفعال (سن 5±50/24 سال، قد 6/4±22/174سانتي متر، وزن 5/4±75/70 كيلوگرم و حداكثر بازده كاري (Wmax) در شرايط هايپوكسي 04/29±185 و در شرايط نورموكسي 8/31±0/200) به عنوان آزمودني انتخاب شدند. آزمودني ها، پروتكل فعاليت متناوب با شدت بالا را در شرايط هايپوكسي نورموباريك (3/15 تا 5/15درصد اكسيژن تقريباً برابر ارتفاع 2500 متر) و همين پروتكل را در شرايط نورموكسي در دو هفته مجزا اجرا كردند. نمونه هاي خوني قبل، بلافاصله و 2 ساعت پس از فعاليت گرفته شد. نتايج آزمون تحليل واريانس با اندازه گيري هاي مكرر نشان داد كه بين شرايط محيطي مختلف (هايپوكسي و نورموكسي)، در ميزان اثرگذاري بر سطوح VEGF سرمي مردان غيرفعال اختلاف معنادار وجود ندارد (452/0P=). مداخلات تمريني و مطالعات بسياري براي مشخص شدن مويرگ زايي در بدن نياز است؛ اگرچه سطوح بالاي VEGF پس از فعاليت متناوب با شدت بالا ممكن است به افزايش آنژيوژنز و مويرگ زايي منجر شود. به هر حال براي مشخص شدن محرك ها و سازوكارهايي كه براي رشد عروق جديد در تمرينات با شدت بالا گزارش شده، به تحقيقات بيشتري نياز است.