پسامدرنيته و بازتعريف دموكراسي كثرت گرا؛ از پوليارشي به دموكراسي راديكال

با وجود اجماع كلي بر تعبير دموكراسي به «حكومت مردم بر خود»، دلالت­هاي عيني آن­ همواره مناقشه­برانگيز بوده است. مناظره بين دو رويكرد، از نمونه­هاي اساسي اين مناقشه است: 1. رويكرد «توصيفي/ روش­شناختي» كه دموكراسي را سازوكاري نهادي براي چرخش قدرت بر پايه راي توده­ها تعريف مي­كند؛ 2. رويكرد «هنجاري/ هستي­شناختي» كه دموكراسي را نوعي شيوه زندگي مبتني بر آزادي و برابري مي­داند كه تحقق واقعي آن مستلزم گسترش دايره شموليت دموكراتيك به ­روي همه اقشار است. در اين نوشتار، «پوليارشي» به­عنوان دموكراسي ­كثرت­گراي مدرن (رويكرد نخست) و «دموكراسي راديكال» به­عنوان دموكراسي­ كثرت­گراي پسا­مدرن (رويكرد دوم) مقايسه مي­شوند؛ با اين فرض كه استراتژيِ راديكال ­دموكراتيكِ لاكلائو و موفه را مي­توان به منزله گذار از سنت­ِ رفتارگرايانه­ و تنگ­دامنه كثرت­گرايي كلاسيكِ متفكراني چون رابرت دال، در جهت بازيابي آرمان­هاي اصيل دموكراسي (به پشتوانه تغيير گرانيكاي تحليل سياسي در اثر چرخش پسامدرن) تفسير كرد.