برهان لطف در امامت

از جمله مهم ترين مباحث و اختلاف هاي بين تشيع و ديگر مذاهب، مسئله ضرورت عقلي وجود امام معصوم بر اساس برهان لطف است. منشا انكار وجوب لطف بر خداوند و لطف بودن امام، خلط بين لطف مقرب مقسمي و لطف مقرب قسمي است كه در ذهن برخي ايجاد اشكال كرده است. در اين نوشتار، با مراجعه به كلام علما معناي مورد نظر آنان از لطف، لطف بودن امام و وجوب لطف بررسي شده و آن چه در اين مقاله به دست آمده، اين است كه ايمان و عمل مردم به لطف بستگي دارد و امامت نيز از مصاديق و يا مقدمه لطف به شمار مي رود. همچنين غيبت امام يا پيامبر در گذشته نيز بوده است و فرقي بين امام غايب و حاضر نيست. امام غايب هم فوايد مختلفي دارد؛ از جمله علم به حفظ شريعت و اين كه اعتقاد به وجود او، از اركان ايمان است. وجوب لطف بر خداوند هم به معناي اين است كه ذات خداوند و صفات كمالي خداوند، مقتضي وجوب است، نه اين كه كسي بر خداوند واجب كرده باشد و دليل اين وجوب نيز حكمت وجود، كرم و لزوم تناقض در صفات است.