رجوع از ايجاب در كنوانسيون بيع بين المللي كالا (1980 وين)

مفهوم و ماهيت ايجاب، علي رغم سادگي ظاهري اش، حاوي مباحث عميقي است كه قانون مدني ايران به آن نپرداخته است. ايجاب، نخستين اراده انشايي قرارداد است و ممكن است قبل از قبول، مانند هر وجود اعتباري ديگري زوال يابد. رجوع موجِب از مهم ترين اسباب زوال ايجاب است كه به اراده يك جانبه موجب واقع مي شود. در اين مقاله به بررسي رجوع از ايجاب در مهم ترين سند تجارت بين الملل يعني كنوانسيون بيع بين المللي كالا پرداخته مي شود. كنوانسيون، يكي از مهم ترين اسناد تجاري است كه آيينه تمام نماي انديشه هاي متفكرين دو سوي حوزه آتلانتيك شمالي (رومي ژرمني ـ كامن لا) است. آيا موجب پيش از قبول، التزامي به نگهداشتن آن دارد يا در رجوع از آن آزاد است؟ آيا ايجاب نافذ (يعني ايجابي كه به مخاطب واصل شده است)، قابل رجوع فرض مي شود؟ در گام بعدي، چه محدوديت هايي بايد بر حق رجوع موجب تحميل كرد؟ آيا در رجوع از ايجاب، اطلاع مخاطب شرط است؟ آيا رجوع از ايجاب عام امكان پذير است؟