اثر آبياري مغناطيسي بر خصوصيات جوانه زني و رشد اوليه گياه ذرت (Zea mays)

به منظور بررسي اثرات آب آبياري عبور يافته از ميدان مغناطيسي بر جوان هزني و استقرار بذرهاي ذرت رقم ماكسيما، دو آزمايش جداگانه در دانشكده كشاورزي دانشگاه زنجان در سال 1390 انجام شد. آزمايش جوان هزني به مدت 10 روز و آزمايش استقرار گياه به مدت 20 روز انجام گرفت. هر دو آزمايش به صورت آزمايش فاكتوريل در قالب طرح كامل تصادفي با 4 تكرار انجام شد. عام لهاي آزمايش نوع آب در دو سطح آب مقطر و آب چاه و عبور و عدم عبور آب از ميدان مغناطيسي بود. براي آبياري از آب مقطر و آب چاه در شرايط بدون عبور از ميدان مغناطيسي و پس از عبور از ميدان با شدت 1/ 0 تسلا استفاده شد. طول ساق هچه، طول ريشه چه، وزن خشك ساقه چه و ريش هچه و درصد و سرعت جوانه زني در آزمايش جوانه زني و طول ساقه، طول ريشه، وزن خشك ساقه و ريشه و درصد و سرعت جوان هزني در آزمايش استقرار اندازه گيري و محاسبه شد. بر اساس نتايج، آب مغناطيسي در مقايسه با آب معمولي، طول ساق هچه، وزن خشك ساقه چه و وزن خشك ريشه چه، درصد و سرعت جوان هزني بذرها را به ترتيب 95 / 17 ، / 25 ، 22 / 22 ، 23 / 21 و 8/ 21 درصد افزايش داد. هم چنين نتايج به دست آمده از آزمايش استقرار نشان داد كه آبياري با آب مغناطيسي اثر محركي بر پارامترهاي رشد اوليه گياه داشت و ارتفاع گياه، وزن خشك ساقه و ريشه را به ترتيب به ميزان 65 / 14 ، 87 / 20 و 33 / 12 درصد در مقايسه با تيمار شاهد افزايش داد. ه مچنين استفاده از آب مغناطيسي براي آبياري سرعت جوان هزني را 12 / 2 درصد در مقايسهبا شاهد افزايش داد. از آن جايي كه با عبور آب آبياري از ميدان مغناطيسي هيچ ماده اي شيميايي به آب اضافه نم يشود، بنابراين تكنولوژي مغناطيس كردن آب آبياري يك تكنولوژي ب يضرر و زيست محيطي است.