رژيم حقوقي حاكم بر برچيدن تاسيسات نفتي در فراساحل در كنوانسيون هاي بين المللي و حقوق نروژ و انگليس

برچيدن تاسيسات نفتي فرايندي است كه به موجب آن تصميم گرفته مي شود چگونه تاسيساتي كه به پايان عمرشان رسيده اند جابه جا و از رده خارج شوند. اين موضوع نسبتاً جديد به خصوص از دهه 1980م در سطح بين المللي توجهات زيادي را به خود جلب كرده و نگراني هاي عمده دولت ها و صنعت نفت به طور كلي از آن زمان آغاز شده و تلاش هاي زيادي در جهت تبيين ابعاد مختلف آن صورت گرفته است. اگرچه اين تلاش ها در روشن شدن ابعاد مختلف اين موضوع موثر بوده اند، هنوز هم پرسش هاي متفاوتي به خصوص در زمينه ابعاد حقوقي آن باقي مانده است. پرسش اساسي به اين باز مي گردد كه دولت ها در سطح بين المللي از يك سو، و كارفرمايان و پيمانكاران در قراردادهاي توسعه و بهره برداري ميدان هاي نفتي و گازي از سوي ديگر، نسبت به اين موضوع چه تعهدي دارند؟ ازآنجا كه در خصوص اين موضوع در معاهدات بين المللي و منطقه اي تعارض وجود داشته و از طرف ديگر، شرايط و مفاد قراردادهاي في مابين كارفرمايان و پيمانكاران صنعت نفت و گاز در اين خصوص معلوم و مشخص نبوده است، بررسي اسناد مختلف و همين طور حقوق داخلي كشورهاي پيشرو در اين عرصه و و قراردادهاي بالادستي نفت و يافتن راه برون رفت از تعارض، موضوع اصلي اين پژوهش است.