اثر سطوح نيتروژن ، ميزان بذر و تداخل علف هاي هرز بر رشد و عملكرد گندم رقم شيراز

به منظور بررسي اثر نيتروژن و تراكم بوته گندم بر رشد و عملكرد گندم در شرايط تداخل علف هرز، آزمايشي در دانشكده كشاورزي دانشگاه شيراز در دو سال زراعي 89-1388 و 90-1389 در قالب كرت هاي دوبار خرد شده با سه تكرار اجرا گرديد. تيمار ها شامل حضور و عدم حضور علف هرز، نيتروژن (50، 100 و 150 كيلوگرم در هكتار ) و تراكم گندم (180، 225، 270 و 315 كيلوگرم در هكتار) بود. نتايج نشان داد علف هاي هرز با تاثير بر رشد و اجزاي عملكرد دانه گندم بطور معني داري عملكرد دانه را تا 07/43 درصدكاهش دادند. با افزايش نيتروژن از 50 به 150 كيلوگرم در هكتار عملكرد دانه بطور معني­داري به ميزان 83/29 درصد (4/3840 در مقابل 4986 كيلوگرم در هكتار) افزايش يافت ولي در برهمكنش با علف هرز باعث افزايش وزن خشك علف هاي هرز بطور معني داري شد و به نظر مي رسد نيتروژن اضافي قادر به جبران خسارت ناشي از حضور علف هرز نباشد. با افزايش ميزان بذر، عملكرد به طور معني داري افزايش و توان رقابتي علف هرز با گندم كاهش يافت به گونه اي كه كمترين وزن خشك علف هاي هرز در ميزان 315 كيلوگرم بذر در هكتار بدست آمد. به ازاي افزايش هر كيلوگرم نيتروژن خالص در هكتار، وزن خشك علف هاي هرز به ميزان 57/0 گرم در متر مربع افزايش يافت. در سطوح مختلف نيتروژن، عملكرد دانه گندم در واحد سطح با وزن خشك علف هاي هرز در واحد سطح رابطه خطي و منفي داشت. بطور كلي به نظر مي رسد افزايش ميزان بذر مصرفي در مقايسه با نيتروژن به عنوان يك راهكار زراعي نقش مهم تري در جبران خسارت علف هاي هرز بر عملكرد دانه داشته باشد. لذا براي دستيابي به عملكرد بهينه در شرايط حضور علف هرز، مصرف 270 كيلوگرم بذر و 150 كيلوگرم نيتروژن در هكتار توصيه مي شود.